SAURONS BÜTTENREDE (PFÄLZISCH)


Oh ihr, Walar ihr glaabt's kaam,
s' Karnewald im Aardarraam,
des ganze Volg is ausm Heißsche,
vum edle Brinz bis hie zum Meissche,
jo, känner halt sisch meer im Haus,
wenn se steigt, die groß' Saus'

Uuschuldisch treem isch vor misch hinn.
hab' nur die Wäldherrschafd im Sinn,
als pletzlich, fellisch uerwarded,
so vor mir e gelache starded,
mit feifegraud un rodem wei,
un middedrinn, wie solls ach sei,
uff diräkter Bromilleschpuar,
main Erzfeend de Isildur.

Na gud dänk isch, loss se nur saafe,
loss se flörde, loss se raafe,
loss se mache was se wolln,
so lang se net zu mir härtrolln,
un nemme, was nur mir gehherd,
was ich gferdischt hab un beschwärd,
was misch uendlich säksi machd -
doch widder hab isch falsch gedachd.

So'n klenner Knilsch, wu nennd sisch Schmiagöl,
der, wu enscht erwischt de Diagöl ,
der isch kumme im Baallarienakleed,
dann ach zur deer hereigschneed.
Un danzd ärscht mol de stärbend Schwahn,
was, wenn ma hod enner im Kahn,
is net wirklisch soh gud aazuschaue,
beffor der wolld de Ring mer klaue.

Dass isch druff zimlisch stinkisch wor,
isch doch verschdändlisch, odder ? Klor!
Drum bin isch one Fedderleese,
ach direggd erscht mol hie zum Dreese,
un habb dem Barkieber verzeelt,
was misch un mei Seel' so queelt.

"Jo mann" sach isch "du werschds net glaawe,
ma will mer den Ring do raawe,
Mann will 'en elendisch zärsteere,
Sogar die Hobbids die Geere,
die net mol rischdische schuh' trachen,
wolln net erschd lang frache,
sundern den mid Elwes-seesche,
in die Schiggsaalsfeier lesche.

Was dann kumme isch, glaabt isch jo net,
de Kerle guggt mer nur ins Gsischd,
un meent so mid starrer Mien'
- als wann 'em die Sunn net schien',
was isch dann fär probleeme hädd?
So lang sen legge isch's doch nedd,
denn immerhie, soweid isch wees,
isches do unne zimlisch hees.

"Do is was drah. Do hoschde Reschd,
un dennoch wärs hald bissel schleschd"
sach isch zu dem, denn wie mer wisse,
bin isch "OHNE" uffgeschmisse.

Mer dachde dann so hi un heer,
- un denke es is wärklisch schwer,
wann newwe dir son ganze Haafe,
nix wieder machd als rodwei saafe -
un war'n de Leesung zimlisch nah,
als pletzlisch e gar komisches paar
reitrad dursch die kneibedier:
s' war Aaragorn mit Boromir.

De Känischssohn in Lagg un Ledder,
de Broromir mit Boa.-Fedder
un Steckelschuh an de Bein'
des drunge Volg züggt druff die Schwein'
un wolld se schun de beide Jegge,
eefach in die Blus' neistegge,
doch hielde all' de Adem a,
als kumme isch de Saruma'

s'isch jo schun so e Saaneschittsche,
awer im Audfidd fum Schneewitsche,
isser dausendmol so schee.
Isch glaab, jeder kann versteh'
Dass isch ab diesem Aachenbligg,
gfunne hab mei wohres Gligg.
Drum sei gsacht an dere Schdell,
so zwische Pardy und Karmell'
das Middelerd eich noch so bleibd,
da isch mer Saru eiferleibd.

~*~*~

Mer glaawen drumm, ihr liehwe Leid'
Mer mache erschd mol Schluss fer Heid',
un sende fer die neggscht Zeid
viel Sunneschei un Heiderkeid.
Des winsche mer ob Mann, ob Frau
Ob mit Alaaf odder Helau,
ganz herzlisch un fun dere Schdell,
eier märil nebscht Eschdel.

© Eschdel un märil, Zweedausendunfier
© Iwwersetzung vum Schiggsaal, also mir

©LotR-FC.de 2003 - 2012